Nowa lokacja miasta w 1524 roku poparta została wieloma przywilejami gospodarczymi i samorządowymi, a także znaczną dotacją monarchy i starosty Krzysztofa Szydłowieckiego, który jako starosta do swej śmierci w 1532 roku podjął w Leżajsku sporo inwestycji gospodarczych. Sporządzony w 1552 roku opis budynków w Leżajsku informuje, że Szydłowiecki dał 100 grzywien na przeniesienie miasta, nadto przeznaczył z czynszu miejskiego 33 grzywny na poprawę nowego wału, a nade wszystko zbudował wielki dom starościński z obwarowaniem drewniano-ziemnym, na specjalnym solidnym zrębie, z 5 komorami, z wielką izbą o 3 oknach ze szkła oprawnego w ołów ( przy czym w jednym oknie były herby Szydłowieckiego z jego tytulaturą), z wielką sienią o 13 oknach. Cały budynek pokryty był czterospadowym dachem z gontów. Nadto wybudował Szydłowiecki inny obszerny dom z 2 izbami (jedną o 5 oknach, a drugą o 4 oknach) i z sienią o 8 oknach., piekarnię, łazienkę białą, w której są 3 błony szklane z ołowiem, kocieł wielki w piec wlepiony dawny pod kamionką. Piec kaflowy, dwie wanny, wiaderka, drzwi sosnowe z wrzeciądzem i z klamką, 3 miednice (...). Iż przed tą łazienką jest sionka mała, a w niej komórka z wychodem (...). Zatem okazuje się, że Szydłowiecki wyposażył budynki dworskie w komfort, będący jak na wiek XVI prawdziwym luksusem. Oprócz tego wybudował kuchnię w osobnym budynku oraz browar, z którego korzystali też mieszczanie leżajscy.

Wzniósł też wielką stajnię, trzypiętrową wieżę w parkanie z sąsiekami do przechowywania ziarna i mąki, taras (tj. więzienie starościńskie) z kłodami i drzwiami dębowymi dobrze żelazem opatrzonymi. Cały dwór był otoczony drewnianym parkanem pokrytym gontem, w płocie były wielkie wrota i 4 furtki. Założył też K. Szydłowiecki 2 sady, sadzawki i stawy rybne, skotnik; wreszcie w Sarzynie koło Leżajska wybudował prymitywną rudnię do wytopu żelaza.

K. Szydłowiecki poczynił wiele inwestycji na terenie miasta. Przede wszystkim walnie przyczynił się do jego odbudowy, chociaż w przywileju lokacyjnym z 1524 roku wyraźnie zaznaczono, iż przywileje nie dotyczą tych, których prawa nie bronią i którym obcowanie z godnymi wiary jest zabronione – zatem Żydów, których w Leżajsku osiedlił Szydłowiecki.

Całość obiektu starościńskiego sprawiała wrażenie imponujące, a wyposażenie wnętrz mieszkalnych (szklane okna, piece kaflowe, różne sprzęty) świadczyło o dużej zamożności użytkowników. Dwór ten J. Półćwiartek zlokalizował bezpośrednio za głębokim wąwozem na północ od miasta, na wysokim cyplu między tym wąwozem a głęboką doliną bagienną Sanu od wschodu. Całość terenu objętego budynkami starościńskimi sięgała od wąwozu na południu i wysokiego brzegu doliny sańskiej od wschodu, aż po dzisiejszą ulicę Sanową na północy i po ulicę Sandomierską na zachodzie